ΜΑΝΦΡΕΝΤ

ΜΑΝΦΡΕΝΤ

...
Αλλά η θλίψη θα 'πρεπε να είναι ο οδηγός τον σοφών,
η λύπη είναι γνώση:
εκείνοι που ξέρουν τα περισσότερα 
πρέπει να θρηνούν βαθύτερα για τη μοιραία αλήθεια,
το δέντρο της γνώσης δεν είναι αυτό της ζωής.
Δοκίμασα τη φιλοσοφία και την επιστήμη,
και τις πηγές του μυστηρίου και τη σοφία του κόσμου,
και το μυαλό μου έχει τη δύναμη να τα κάνει όλα αυτά κτήμα του -
αλλά δεν ωφελούν
έχω κάνει καλό σε ανθρώπους,
και έχω γνωρίσει την καλοσύνη
ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους -
αλλά αυτό δεν ωφέλησε,
είχα τους εχθρούς μου,
και κανείς τους δεν με έκανε να σαστίσω,
πολλοί χάθηκαν μπροστά μου
αλλά αυτό δεν ωφέλησε, 
το καλό, ή το κακό, η ζωή, οι δυνάμεις, τα πάθη,
όλα όσα βλέπω στ' άλλα όντα,
ήταν για μένα σαν τη βροχή πάνω στην άμμο,
από εκείνη την ακατανόμαστη ώρα.
Τον τρόμο δεν τον γνωρίζω, 
και νιώθω την κατάρα να μην έχω φυσικό φόβο,
ούτε αδύναμο σφυγμό, 
που να χτυπά μ' ελπίδες ή ευχές,
ή με μύχια αγάπη για κάτι πάνω στη γη.
...

Το Μονόγραμμα

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή 

 σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας

 στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό 

 πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά 

 που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ

Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το 

 εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Λήθη

 Είναι ωραίο μετά από μια κουραστική εβδομάδα τρεξίματος, δουλειάς και ξενυχτιού να έχεις κοιμηθεί πάνω από οχτώ ώρες και να ξυπνάς με την ησυχία σου το πρωί της Κυριακής να φτιάχνεις έναν ωραίο καφέ να τρως το πρωινό σου και να αποφασίσεις να διαβάσεις κάτι για να περάσει δημιουργικά η ώρα σου και να ξεχαστείς λίγο από την καθημερινότητα. Έτσι λοιπόν και εγώ αφού κατάφερα  να έχω έναν ξεκούραστο και ωραίο ύπνο ξύπνησα και αφού άνοιξα τον υπολογιστή έκατσα να διαβάσω ένα ποίημα που μου έστειλε η Αρετή.

 Προσωπικά προτιμώ την πεζογραφία, λίγα είναι τα ποιήματα που έχω διαβάσει και ξαναδιαβάσει. Ωστόσο θεωρώ ότι για να γράψεις ποίηση πρέπει να είσαι πιο ρομαντική και ευαίσθητη φύση και να μπορείς να εκφράσεις όσα θέλεις σε συνδυασμό με την οργάνωση και και τη ρυθμικότητα. Έτσι και η Αρετή μέσα από ένα ποίημα εκφράζει αυτό που πολλοί το έχουμε νιώσει και σκεφτεί μετά από μια έντονη ερωτική απογοήτευση ή μια εγκατάλειψη από τον/την αγαπημένο/η μας. Όλοι, τουλάχιστον στην αρχή που είναι πρόσφατο το "τραύμα", θέλουμε να ξεχάσουμε και να προχωρήσουμε  χωρίς να σκεφτόμαστε και να νιώθουμε αυτά που περάσαμε. Όμως, έστω για μένα, αν και στην αρχή θες να ξεχάσεις, στο τέλος σκέφτεσαι τις ωραίες στιγμές και όσα κέρδισες από μια εμπειρία, είτε είναι μια σχέση είτε ένα σκίρτημα στην καρδιά και καταλήγεις έτσι απλά να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησες.