Είναι ωραίο όταν νέοι άνθρωποι που ασχολούνται με τη συγγραφή, έχουν το θάρρος να δημοσιεύσουν κάτι από το υλικό τους και την τόλμη να το δείξουν στον κόσμο. Έτσι, λοιπόν, αφού μίλαγα σε μια φίλη μου για το blog μου και καθώς ήξερα ότι και η ίδια ασχολείται με τη συγγραφή της ζήτησα να μου στείλει κάποια από τα γραπτά της. Χαίρομαι που δεν ντράπηκε και σήμερα εγώ πρώτη από όλους θα δείξω κάτι από τη δουλειά της.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω τι να πω για το κείμενο, για το λόγο ότι με την Αρετή κάνουμε πολύ παρέα και δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει αντικειμενικότητα στα λόγια μου. Αυτό που έχω να πω είναι ότι πρόκειται για ένα δοκίμιο που ταιριάζει να το διαβάσεις αυτή την εποχή,αλλά και να αναλογιστείς αυτά που εκφράζει. Εγώ το διάβασα ενώ δίπλα μου είχα μια ζεστή κούπα με καφέ και ομολογώ ότι είναι μια πολύ ωραία πρώτη προσπάθεια και ελπίζω να συνεχίσει έτσι...
