Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος;

 Ο Παχόμ, ο νοικοκύρης του σπιτιού, άκουσε τις φλυαρίες των γυναικών καθισμένος στη σόμπα.

 "Πράγματι, αυτή είν' η αλήθεια" σκέφτηκε. "Δουλεύοντας από τα γεννοφάσκια μας στη μητέρα γη, εμείς οι μουζίκοι δεν έχουμε καιρό να σκοτίζουμε το μυαλό μας με ανοησίες. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η γη είναι λιγοστή! Αν είχαμε άφθονη γη, δεν θα φοβόμουν κανένα, μήτε το Σατανά τον ίδιο!"

 Οι κυράδες ήπιαν το τσάι τους, φλυάρησαν λίγο για φορέματα, τέλος καθάρισαν το τραπέζι και πήγαν για ύπνο.

 Αλλά ο Σατανάς καθόταν πίσω από τη σόμπα και τ' άκουσε όλα. Χαιρόταν που η γυναίκα του αγρότη είχε κάνει τον άντρα της να καυχηθεί με τη σκέψη ότι, αν είχε μπόλικη γη, ο Σατανάς δεν θα μπορούσε να τον εξουσιάσει.

 "Ωραία!" σκέφτηκε ο Σατανάς. Έχουμε αγώνα. Θα σου δώσω άφθονη γη. Και μ' αυτή, θα γίνεις δικός μου."

Γκόλφω

ΓΚΟΛΦΩ:

Αχ! Η αγάπη, μάνα μου, πεντάκριβη μανούλα,
χόρτο δεν είναι για να βγει με τόση ευκολία.
Είναι δεντρί βαθύριζο, π' αν θες για να το βγάλεις,
πριχού μονάχο μαραθεί, σ' οργώνει την καρδιά σου,
βγαίνει μαζί με την καρδιά. Είν' η αγάπη βάτος,
π' αν τύχει, μάνα, και πιαστείς μέσα στις αγκαθιές του 
δεν ξεμπερδεύεις εύκολα, θα φύγεις λαβωμένη.
Είν' η αγάπη θάλασσα που γλυκοκυματίζει,
κι αν τύχει τα γαλάζια της νερά σε ξεγελάσουν,
τις ομορφιές της λιμπιστείς κι απλώσεις τα πανιά σου,
δεν είναι, μάνα, βολετό πίσω για να γυρίσεις,
κι αν σε βοηθήσουν οι καιροί, με κίνδυνο μεγάλο
στην άλλη άκρη θε να βγεις, αλλιώτικα εχάθης.
Είν' η αγάπη, μάνα μου!...

ΜΑΝΦΡΕΝΤ

ΜΑΝΦΡΕΝΤ

...
Αλλά η θλίψη θα 'πρεπε να είναι ο οδηγός τον σοφών,
η λύπη είναι γνώση:
εκείνοι που ξέρουν τα περισσότερα 
πρέπει να θρηνούν βαθύτερα για τη μοιραία αλήθεια,
το δέντρο της γνώσης δεν είναι αυτό της ζωής.
Δοκίμασα τη φιλοσοφία και την επιστήμη,
και τις πηγές του μυστηρίου και τη σοφία του κόσμου,
και το μυαλό μου έχει τη δύναμη να τα κάνει όλα αυτά κτήμα του -
αλλά δεν ωφελούν
έχω κάνει καλό σε ανθρώπους,
και έχω γνωρίσει την καλοσύνη
ακόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους -
αλλά αυτό δεν ωφέλησε,
είχα τους εχθρούς μου,
και κανείς τους δεν με έκανε να σαστίσω,
πολλοί χάθηκαν μπροστά μου
αλλά αυτό δεν ωφέλησε, 
το καλό, ή το κακό, η ζωή, οι δυνάμεις, τα πάθη,
όλα όσα βλέπω στ' άλλα όντα,
ήταν για μένα σαν τη βροχή πάνω στην άμμο,
από εκείνη την ακατανόμαστη ώρα.
Τον τρόμο δεν τον γνωρίζω, 
και νιώθω την κατάρα να μην έχω φυσικό φόβο,
ούτε αδύναμο σφυγμό, 
που να χτυπά μ' ελπίδες ή ευχές,
ή με μύχια αγάπη για κάτι πάνω στη γη.
...

Το Μονόγραμμα

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω

Να μπαίνω σαν Πανσέληνος

Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή 

 σεντόνια

Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη

Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω

Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας

 στοές

Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό 

 πλεούμενο

Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά

Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά

Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες

Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει

Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά 

 που μεγαλώνει

Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ

Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ

Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το 

 εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά

Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή

Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

Μαύρα Σκυλιά

 Ήμουν έτοιμος να διαμαρτυρηθώ, αλλά μ' εμπόδισε μ' ένα κούνημα του χεριού.

 "Θα τα πω και πάλι, έτσι και αλλιώς. Έχω κουραστεί. Θα πρέπει να φύγεις σε λίγο. Και θέλω να ξαναπούμε το όνειρο. Θέλω να είμαι σίγουρη ότι το έχεις γράψει σωστά."

 Δίστασε, συγκεντρώνοντας δυνάμεις για τον τελευταίο μονόλογο του απογεύματος.

 "Το ξέρω, όλοι πιστεύουν ότι παραέδωσα σημασία στο γεγονός-μια νέα γυναίκα που τρομοκρατείται από δυο σκυλιά σ' ένα εξοχικό μονοπάτι. Περίμενε όμως να έρθει η εποχή που θα πρέπει να βγάλεις νόημα από τη ζωή σου. Είτε θ' ανακαλύψεις ότι παραείσαι γέρος και τεμπέλης για να το προσπαθείς, ή θα κάνεις ό,τι έκανα εγώ, θα ξεχωρίσεις ένα συγκεκριμένο συμβάν, θα βρεις μέσα σε κάτι συνηθισμένο και εξηγήσιμο ένα μέσον για να εκφράσεις αυτό που ειδάλλως μπορεί να έχανες- μια σύγκρουση, μια αλλαγή διάθεσης, μια νέα κατανόηση των πραγμάτων. Δεν λέω ότι αυτά τα ζώα ήταν τίποτε άλλο από αυτό που έδειχναν. Παρά τα όσα λέει ο Μπέρναρντ, δεν πιστεύω πως ήταν δαιμόνια του Σατανά, ούτε σκυλιά της κόλασης, ούτε οιωνοί του Θεού ή ό,τι άλλο λέει στον κόσμο ότι πιστεύω εγώ. Αλλά υπάρχει μια όψη της ιστορίας που προτιμάει να αποσιωπά. Την επόμενη φορά που θα τον δεις, βαλ' τον να σου διηγηθεί τι μας είπε γι' αυτά τα σκυλιά ο δήμαρχος του Σαιν Μωρίς. Θα τα θυμάται. Ήταν ένα μακρύ απόγευμα στη βεράντα του Οτέλ ντε Τιγιέλ. Δεν τα έχω μυθοποιήσει αυτά τα ζώα. Τα χρησιμοποίησα. Με απελευθέρωσαν. Ανακάλυψα κάτι."

Νυχτερίδες

"...δεν μου αρέσει τίποτα,δεν μπορούσα να φύγω, δεν είναι μόνο τα λεφτά, είναι που δεν έχω δύναμη, δεν έχω καμία δύναμη, δεν έχω δύναμη.
...
 Ο πιο άρρωστος δεν είναι ο άρρωστος. Πιο άρρωστος είναι αυτός που μένει με τον άρρωστο. Είναι διπλά άρρωστος. 
 Υπάρχουν και αυτοί που δεν έχουν δύναμη. Υπάρχουμε και εμείς. Κυκλοφορούμε κι εμείς στο δρόμο κάπου θα έχουμε σκουντήξει ο ένας τον άλλο κατά λάθος, πετάμε κι εμείς τα σκουπίδια μας στους πράσινους κάδους, πηγαίνουμε κι εμείς σινεμά, σίγουρα θα έχουμε σταθεί δίπλα δίπλα περιμένοντας να πρασινίσει το φανάρι και σε μπαράκια πηγαίνουμε, απλώς είμαστε αδύναμοι, υπάρχουμε αλλά δεν έχουμε δύναμη. Στο δρόμο περπατάμε κανονικά όπως κάνουν όλοι οι άνθρωποι, περπατάμε κανονικά κανονικά στα δύο μας πόδια, απλώς στο σπίτι μας πέφτουμε συνήθως στα τέσσερα και μαζεύουμε γυαλάκια ή χαζεύουμε μέσα σε τρύπες από λεκάνες, υπάρχουμε όμως. Δεν είμαστε ζόμπι."
                                                                                                                  
                                                                                                              ("Τρύπα" Νυχτερίδες)

Καλή χρονιά!

 Αν και αυτή η περίοδος γιορτών δεν είναι το καλύτερο μου πάντα από μικρή μου άρεσε να βρίσκω αφορμές για να ευχηθώ κάτι σε κάποιον και γενικότερα να λέω "Χρόνια πολλά". Οπότε εύχομαι να είναι ένας ωραίος και δημιουργικός χρόνος, το κυριότερο που θέλω να ευχηθώ είναι υγεία, γιατί για τα υπόλοιπα μεγάλο μέρος ευθύνης έχουμε εμείς, αν θα περάσουμε καλά και αν πραγματικά κάνουμε πράγματα για εμάς τους ίδιους και για τους ανθρώπους που είναι γύρω μας και όχι μόνο. Υγεία, λοιπόν, αυτό χρειάζεται και καθαρή σκέψη.
 Τώρα για τους βιβλιοφάγους θα ευχηθώ να είναι ακόμη μία χρονιά που θα έχουν συντροφιά όμορφα βιβλία που θα ταξιδεύουν το μυαλό και πάντα να κρατάνε έστω ένα μικρό κομματάκι από τις ιστορίες που διαβάζουν και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, αυτό βέβαια ισχύει για όλους μας δεν είναι απαραίτητο να είσαι βιβλιοφάγος. Ακόμα και τα βιβλία που δεν μας άρεσαν να σκεφτούμε γιατί και να μάθουμε ακόμα και από αυτά.
 Μακάρι το 2016 να είναι γεμάτο με βιβλία, καφέδες και με όμορφες παρέες!