Ένα Οδοιπορικό στην Κεφαλλονιά!

 Η γνώση δεν έρχεται μόνο από τα βιβλία, αλλά και από τις εμπειρίες που συλλέγει ο άνθρωπος και ίσως ο καλύτερος τρόπος για να το καταφέρεις αυτό είναι τα ταξίδια, πόσο μάλλον όταν αυτά γίνονται παρέα με καλούς φίλους. Έτσι καθώς πέρασε μια βδομάδα από το ταξίδι μου στην Κεφαλλονιά αποφάσισα να μοιραστώ αυτή την εμπειρία και ίσως να εμπνεύσω κάποιον κάποια στιγμή να επισκεφτεί αυτό το νησί του Ιονίου.

 Αν και Σεπτέμβρης, αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε τις τρεις πρώτες μέρες αυτού του μήνα (να μη ζήσουμε και την πολυκοσμία του Αυγούστου και συν ότι οι τιμές είναι πολύ καλύτερες!) έχοντας, λοιπόν, για συντροφιά δύο ακόμα φίλες μου επισκεφτήκαμε την Κεφαλλονιά (ή αλλιώς Κεφαλληνία), νησί του Ιονίου και το έκτο μεγαλύτερο σε έκταση νησί στην Ελλάδα. Για την Κεφαλλονιά γίνεται ήδη αναφορά από τους αρχαίους χρόνους (κατοικείται από την Παλαιολιθική εποχή) με την σωστή ονομασία "Κεφαλληνία". Στα ομηρικά έπη η Κεφαλλονιά έχει τις ονομασίες "Δουλίχιον", "Σάμος" ή "Σάμη". Δυστυχώς έχει επικρατήσει η άποψη ότι το όνομα του νησιού προέρχεται από τον μυθικό ήρωα της Αττικής, Κέφαλο, αλλά το σωστό είναι πως η ονομασία προέρχεται από τους αρχαίους ορεσίβιους κατοίκους της, τους ομηρικούς "Κεφαλλήνες". Κατακτήθηκε και από τους Ρωμαίους, ενώ το μεσαίωνα αποτέλεσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Στη συνέχεια πέρασε στα χέρια των Νορμανδών, Ενετών και Οθωμανών μέχρι που το 1797 κατακτήθηκε από τη Βενετία. Ύστερα πέρασε για λίγο χρονικό διάστημα σε γαλλική κατοχή και τότε είναι που επηρεάστηκε από την Γαλλική Επανάσταση και ανέτρεψε το φεουδαρχικό καθεστώς. Τέλος πέρασε και στα χέρια των Βρετανών οι οποίοι ήταν υπεύθυνοι για την υποδομή του νησιού με αποτέλεσμα να αφήσουν πίσω τους πολλά έργα. Το 1864 μαζί με τα υπόλοιπα Επτάνησα, ενώθηκε με την υπόλοιπη Ελλάδα. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αρχικά ήταν υπό ιταλική κατοχή, ενώ το 1943 πέρασε σε γερμανική κατοχή. Έτσι αναπτύχθηκε έντονα το κίνημα της Αντίστασης από την ΕΑΜ, ενώ την περίοδο του Εμφυλίου πολέμου έγιναν μάχες μεταξύ κυβερνητικών και ανταρτών. Τραγική στιγμή για την Κεφαλλονιά αποτέλεσε και ο καταστροφικός σεισμός του 1953, ενώ σήμερα αποτελεί ανεπτυγμένη περιοχή της Ελλάδας.

Στις όχθες του ποταμού Πιέδρα κάθισα κι έκλαψα

 Πρέπει να ρισκάρουμε. Δεν κατανοούμε πραγματικά το θαύμα της ζωής αν δεν αφήσουμε να συμβεί το απρόσμενο.
 Κάθε μέρα ο Θεός μας δίνει, μαζί με τον ήλιο, μια στιγμή κατά την οποία είναι δυνατό ν' αλλάξει το καθετί που μας κάνει δυστυχισμένους. Κάθε μέρα προσποιούμαστε πως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει αυτή η στιγμή, κάνουμε πως πιστεύουμε ότι το σήμερα είναι με το χθες και θα είναι ίδιο με το αύριο. Αλλά το ον που δίνει προσοχή στη μέρα την οποία ζει ανακαλύπτει τη μαγική στιγμή. Μπορεί να είναι κρυμμένη στο λεπτό που βάζουμε, το πρωί, το κλειδί στην κλειδαριά, μέσα στη σύντομη σιωπή που ακολουθεί το βραδινό φαγητό, μέσα σε χιλιάδες πράγματα που μας φαίνονται όλα ίδια. Αλλά αυτή η στιγμή υπάρχει, μια στιγμή που όλη η δύναμη των άστρων περνάει από μέσα μας και μας επιτρέπει να κάνουμε θαύματα.
 Η ευτυχία είναι καμιά φορά ευλογία αλλά πιο συχνά είναι μια κατάκτηση. Η μαγική στιγμή της ημέρας μας βοηθάει ν' αλλάξουμε, μας σπρώχνει να φύγουμε σε αναζήτηση ονείρων. Θα υποφέρουμε, θα διασχίσουμε κακά περάσματα, αλλά αυτές είναι μεταβατικές περίοδοι που δεν αφήνουν ίχνη. Κι αργότερα θα μπορούμε να κοιτάζουμε πίσω με περηφάνια και πίστη.
 Δυστυχής αυτός που φοβάται να ριψοκινδυνεύσει. Γιατί αυτός ίσως δεν απογοητευτεί ποτέ, ίσως δεν γνωρίσει ποτέ την πλάνη, δεν θα υποφέρει σαν αυτούς που έχουν να κυνηγήσουν κάποιο όνειρο. Όταν όμως θα κοιτάξει πίσω του γιατί πάντα κοιτάζουμε πίσω μας), θ΄ακούσει την καρδιά του να του λέει: "Τι έκανες τα θαύματα που έσπειρε ο Θεός στις μέρες σου; Τι έκανες τα ταλέντα που σου εμπιστεύτηκε ο Κύριος; Τα έθαψες βαθιά μέσα σε μια τρύπα γιατί φοβόσουν μην τα χάσεις; Τότε, αυτό σου απέμεινε: η βεβαιότητα πως έχασες τη ζωή σου".
 Δυστυχής αυτός που ακούει τούτα τα λόγια. Τότε θα πιστέψει στα θαύματα, αλλά οι μαγικές στιγμές της ύπαρξης θα έχουν περάσει αμετάκλητα.

Casablanca

 14 Φλεβάρη η ημέρα των ερωτευμένων και όπως όλος ο κόσμος είπα να αφιερώσω αυτή τη μέρα στον άνθρωπο που αγαπάω και νοιάζομαι, σε μένα! Αποφάσισα να αφιερώσω χρόνο στον εαυτό μου και να ασχοληθώ μαζί του, όπως άλλωστε του αξίζει.

 Επομένως ένα από τα πράγματα που θα κάνω σήμερα είναι να γράψω στο πολυαγαπημένο μου Blog για μία από τις αγαπημένες μου ταινίες, την Casablanca. Ταινία κατάλληλη και για ζευγάρια, για χωρισμένους, για ερωτευμένους αλλά και για ανθρώπους που απλά τους αρέσει ο καλός κινηματογράφος. 

 Η Casablanca είναι από τις πιο γνωστές και κλασικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ρομαντικό δράμα παραγωγής 1942, ωστόσο η γενική πρεμιέρα έγινε τον Ιανουάριο του 1943. Με διάρκεια 102 λεπτά , είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο του Μάρεϊ Μπέρνετ και Τζόαν Άλισον "Everybody Comes to Rick's" (ατάκα που ακούγεται και στην ταινία), ενώ η σκηνοθεσία της ταινίας ανήκει στο Μάικλ Κερτίζ, έχοντας πρωταγωνιστές τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (που μεταξύ μας τώρα όλες οι γυναίκες έχουμε ερωτευθεί, ειδικά σε αυτή την ταινία). την Ίγκριτ Μπέργκμαν η οποία απλά είναι πανέμορφη και λαμπερή και τον Πολ Χένριντ εξίσου γοητευτικός.

 Η ταινία εκτυλίσσεται στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην γαλλοκρατούμενη Καζαμπλάνκα του Μαρόκο. Εκεί παρακολουθούμε το δίλημμα ενός Αμερικανού, του Ρικ που έχει να επιλέξει ανάμεσα στον έρωτα και την βοήθεια που μπορεί να προσφέρει για να ξεφύγει από το Γ' Ράιχ στον αντιστασιακό Τσεχοσλάβο, σύζυγο της αγαπημένης του. Η ιστορία λαμβάνει χώρα κυρίως στο μαγαζί του Ρικ, ένα μπαρ όπου μαζεύονται όλοι οι επιφανείς της Καζαμπλάνκα. 

 Η ταινία σε κρατάει σε μια αγωνία για το τι πρόκειται να συμβεί και σε παρασέρνει στον έρωτα των δύο πρωταγωνιστών ο οποίος παρουσιάζεται με τόσο όμορφο τρόπο, όπως μόνο το παλιό Hollywood ξέρει να τον παρουσιάζει και σου προσφέρει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα με τα χαρτομάντιλα να γεμίζουν τον τόπο. Συγχρόνως η ασπρόμαυρη φωτογραφία και η υπέροχη μουσική με επίκεντρο το τραγούδι "As Time Goes By" απογειώνουν την ταινία και προφανώς συντέλεσαν στην τεράστια επιτυχία.

 Η Casablanca είχε πολύ μεγάλη επιτυχία, κάτι το οποίο οι παραγωγοί δεν περίμεναν, ωστόσο το κοινό τη λάτρεψε. Μάλιστα στα Όσκαρ έλαβε οκτώ υποψηφιότητες κερδίζοντας Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου.

 Όσοι δεν την έχετε δει είναι μια καλή ευκαιρία σήμερα να την απολαύσετε και όσοι την έχετε δει γνωρίζετε πολύ καλά ότι είναι μια ταινία που ποτέ δεν την βαριέσαι. Προσωπικά δεν θυμάμαι πόσες φορές την έχω δει άλλα κάθε φορά συγκινούμαι και βαριαναστενάζω.

Πηγές:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%BA%CE%B1_(%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B1)

Η φάρμα των ζώων

Φωτεινά θα λάμπουν της Αγγλίας τα λιβάδια

Και τα νερά θα κυλούν σαν διαμάντια καθάρια 

Γλυκιά η αύρα που θα μας δροσίζει 

Τη μέρα που η λευτεριά θα μας αγγίζει.

Αυτή την άγια μέρα θα 'χουμε στα χείλη

Κι ας έρθει ο θάνατος πριν ν' ανατείλει.

Γελάδες, Άλογα, Χήνες και Ορνίθια,

τη λευτεριά την κατακτούν ατρόμητα στα στήθια.

Ζώα της Αγγλίας, ζώα της Ιρλανδίας,

Ζώα όλης της γης, και όλης της πανίδας,

Την προσοχή σας δώστε στο νέο το χαρμόσυνο.

Το μέλλον το λαμπρό, έρχεται ευφρόσυνο.

Αυτό το τραγούδι οδήγησε τα ζώα στην πιο μεγάλη έξαψη. Πριν καλά-καλά τελειώσει ο Στρατηγός, είχαν αρχίσει να το τραγουδούν κι αυτά. Ακόμη και τα πιο χαζά ζώα είχαν πιάσει το ρυθμό και λίγες λέξεις, ενώ τα πιο έξυπνα, όπως τα σκυλιά και τα γουρούνια, έμαθαν όλο το τραγούδι απ' έξω μέσα σε λίγα λεπτά. Και μετά, ύστερα από μερικές δοκιμές, όλη η φάρμα άρχισε να τραγουδάει τα "Ζώα της Αγγλίας" με ένα καταπληκτικό συγχρονισμό. Οι αγελάδες μουγκάνιζαν, τα σκυλιά αλυχτούσαν, τα πρόβατα βέλαζαν, τα άλογα χλιμίντριζαν, οι πάπιες έκρωζαν. Ήταν τόσο ευτυχισμένα με το τραγούδι τους που τραγουδούσαν πέντε φορές στη σειρά κι ίσως συνέχιζαν να το τραγουδούν όλη τη νύχτα, αν δεν τους διέκοπταν.

Ένας χρόνος...

Είναι ανακούφιση να ξέρεις ότι συνεχίζεις να κάνεις κάτι που σου αρέσει και σε εκφράζει και συγχρόνως δεν το βαριέσαι και έχεις την όρεξη να το πας παραπέρα, όταν μάλιστα αυτό είναι κάτι δημιουργικό. Ένα χρόνο τώρα προσπαθώ να μεταφέρω τις εντυπώσεις μου και τα αισθήματά μου από τα βιβλία που διαβάζω σε σας που με τη σειρά σας διαβάζεται εμένα (το ελπίζω δηλαδή). Μακάρι να προλάβαινα να γράψω για όλα τα βιβλία που διαβάζω αλλά δυστυχώς αυτό είναι αδύνατον, ωστόσο όποτε έχω χρόνο κάθομαι με αφοσίωση να μιλήσω με τον δικό μου τρόπο για εκείνα τα έργα που μου κίνησαν πιο πολύ το ενδιαφέρον και να το μοιραστώ αυτό μαζί σας, διότι στα χρόνια που ζούμε με το πνευματικό επίπεδο να κατεβαίνει αντί να ανεβαίνει (κάτι που είναι απαράδεχτο καθώς πλέον οι περισσότεροι έχουμε πρόσβαση στα βιβλία) είναι ωραίο να προσπαθεί ο καθένας να παροτρύνει τους γύρω του να καταπιαστούν με ένα βιβλίο και να επωφεληθούν από αυτό.

Το διάβασμα είναι μαγεία, δεν είναι αγγαρεία όπως κακώς μας μαθαίνουν από το σχολείο, σου ανοίγει ορίζοντες που ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι υπάρχουν, είναι μια μορφή τέχνης που με λίγη προσπάθεια και καλή θέληση είναι ανοιχτή σε όλους. Για μένα ένα καλό βιβλίο σε συνδυασμό με ένα φλιτζάνι καφέ είναι ότι καλύτερο μπορείς να έχεις όταν κάποιος αποφασίσει να καθίσει σπίτι. Βέβαια υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα και δημιουργικά πράγματα που μπορεί να κάνει κάποιος στο σπίτι, γι αυτό το λόγο φέτος θα αρχίσω να γράφω και για ταινίες που-κατά τη γνώμη μου πάντα-αξίζει κάποιος να τις δει. Έτσι συνεχίζω και φέτος να διαβάζω βιβλία, αλλά και να βλέπω ταινίες, με σκοπό να μοιράζομαι τις εντυπώσεις μου μαζί σας. Και επειδή ο χειμώνας έρχεται, ας είναι καλός για όλους μας και δημιουργικός!

ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ

Αχ, αχ ω γενεές των θνητών,

πόσον εγώ τη ζωή σας

και το μηδέν ένα τάχω!

Γιατί ποιος άνθρωπος, ποιος,

την ευτυχία χαίρεται αλλιώς,

παρά σα μιαν ονειροφαντασία,

που αφού θα την ονειρευτή

γυρνάει και φεύγει;

Τη δικιά σου τη μοίρα,

τη δικιά σου παράδειγμα παίρνω,

ταλαίπωρε Οιδίποδα, 

και τίποτ' απ' τανθρώπινα

δε μακαρίζω.

Αυτός όσο κανείς πιο μακρυά

σαϊτεύοντας κέρδισε 

την πιο ασύγκριτη ευτυχία

και αφού ξολόθρεψε, ω Δία,

τη χρησμωδό τη γαμψωνύχη,

πύργος της χώρας μου στυλώθηκε

στο θάνατο καταντικρύ.

Γι' αυτό από τότε 

βασιλιάς μου, ω Οιδίπου

ωνομάστηκες και με μεγάλες

τιμές εδοξάστηκες,

στην τρανήν αφεντεύοντας 

μέσα τη Θήβα.

Και τώρα ποιος αθλιότερος ν' ακούς,

ποιος σαν κι αυτόν μέσα σε τέτοιες κατάρες 

και τέτοιες άγριες συμφορές

να βρέθηκε με μια στροφή της τύχης;

Ω, αλλίμονο σου, Οιδίποδα ξακουστέ,

που εσένα, το παιδί,

το ίδιο με τον πατέρα

λιμάνι φοβερό

σε χώρεσε, νύμφιος να πέσης!

Πώς το δυνάστηκαν, μα πώς

οι πατρικές σου οι αυλακίες 

τόσον καιρό, ταλαίπωρε,

αμίλητα να σε υποφέρουν;

Μα σε ήυρε τέλος, δίχως να το θες,

ο χρόνος, π' όλα βλέπει, και τον δίκασε

το γάμο τον κακόγαμο,

που ο ίδιος και γεννούσε και γεννίοταν.

Αλίμονό σου, ω του Λάιου γυιε,

άμποτ' εγώ ποτέ

να μη σε είχα γνωρίση

γιατί πικρά θρηνώ 

και από καρδιάς το κλάμα χύνω.

Όμως, να πω και το σωστό,

χάρη σε σένα μπόρεσα

να ξανασάνω εγώ

κι ύπνο στα μάτια μου να δώσω.

Τέταρτο Στάσιμο

Χόρός

Μετάφραση: Ιωάννης Γρυπάρης

Ο Αδιάφορος και άλλα κείμενα των νεανικών χρόνων

 Ένα παιδί που από τη στιγμή που της γέννησης του αρχίζει αυτόματα να αναπνέει, δεν γνωρίζει πόσο ζωτικός είναι για την ίδια τη ζωή του ο αέρας που φουσκώνει το στήθος του τόσο απαλά ώστε να μην το αντιλαμβάνεται καν. Και αν τυχόν πνιγεί στη διάρκεια ενός υψηλού πυρετού ή ενός σπασμού, τότε, προσπαθώντας απελπισμένα για την ύπαρξή του, παλεύει για την ίδια τη ζωή του, για τη χαμένη ηρεμία του, που δεν θα την ξαναβρεί παρά μονάχα με τον αέρα με τον οποίο δεν ήξερε πως ήταν αδιαχώριστη.

                                                                                                                                                                               "Ο αδιάφορος"