"Σκέψου ένα ποτάμι βαθύ και επιβλητικό, που τρέχει για πολλά μίλια ανάμεσα σε στερεές όχθες κι εσύ ξέρεις που βρίσκεται το ποτάμι, πού το ανάχωμα και πού σταματάει η γη. Σε κάποιο σημείο το ποτάμι, κουρασμένο, επειδή έτρεξε για πολύν καιρό και μεγάλη απόσταση, επειδή πλησιάζει τη θάλασσα, που μέσα της χάνονται όλα τα ποτάμια, δεν ξέρει πια τι είναι. Καταλήγει σε δέλτα. Παραμένει ίσως ένας κυρίως κλάδος του, όμως πολλοί ξεφεύγουν προς κάθε κατεύθυνση, και άλλοι συρρέουν πάλι μαζί, κι εσύ δεν ξέρεις πια τι δημιουργείται κι από που, και κάποτε δεν ξέρεις αν είναι ακόμη ποτάμι ή θάλασσα..."
Ένα απόσπασμα από "Το Όνομα του Ρόδου"του Ουμπέρτο Έκο (Umberto Eco) το οποίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1980 και για το οποίο οι εκδότες υπολόγιζαν αρχικά ότι θα πουληθούν 30.000 αντίτυπα, όμως τελικά έφτασαν τα 9.000.000 αντίτυπα. Είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται σήμερα σε όλο τον κόσμο και μάλιστα έχει γυριστεί σε ταινία που έχει κάνει εξίσου μεγάλη επιτυχία (αξίζει κάποιος να τη δει, εμένα προσωπικά μου άρεσε, αλλά προτιμώ καλύτερα το βιβλίο).
Το μυθιστόρημα έχει στο επίκεντρο γεγονότα που εξελίσσονται σ' ένα μοναστήρι των Βενεδικτινών στα τέλη του Νοέμβρη του 1327, όπου την ιστορία διηγείται ο Άντσο της Μελκ-γέρος πια-για τα γεγονότα που έζησε εφτά ημέρες στο μοναστήρι πλάι στο δάσκαλό του Γουλιέλμο της Μπάσκερβιλ. Ο Γουλιέλμος καλείται να βρει το δολοφόνο και να λύσει το μυστήριο γύρω από τη βιβλιοθήκη. Η ιστορία είναι γεμάτη με αποκρουστικούς φόνους, σχέσεις μεταξύ μοναχών (όχι και τόσο αθώες-από κάθε άποψη-) και γεμάτο με συζητήσεις γύρω από τη φιλοσοφία και το χριστιανισμό.
Όταν το είχα διαβάσει πρώτη φορά "Το Όνομα του Ρόδου" ήθελα γρήγορα γρήγορα να φτάσω στο τέλος ώστε να μάθω για ποιο λόγο γίνονται οι φόνοι και ποιος τους διέπραττε. Ευτυχώς, αν και μεγάλο σε έκταση, η πλοκή, το μυστήριο και οι έντονες περιγραφές με βοήθησαν να το διαβάσω με όρεξη και γρήγορα.Τη δεύτερη φορά όμως που το διάβασα και γνωρίζοντας τι πρόκειται να συμβεί, είχα μια διαφορετική σκοπιά. Έδωσα βάση στο πως ο Γουλιέλμος κατάφερε βήμα-βήμα να λύσει το μυστήριο και ποιες σκέψεις έκανε για να το καταφέρει, χρησιμοποιώντας πάντα τη λογική (μην ξεχνάμε ότι τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα σ' ένα μοναστήρι, το Μεσαίωνα). Επίσης αυτό που έχει ενδιαφέρον στο βιβλίο και αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος είναι οι απόψεις των μοναχών, άλλες πάντα οδηγημένες από στην πίστη (είτε αυτή συμφωνεί με το πνεύμα του χριστιανισμού, είτε όχι) και άλλες πιο ενδιαφέρουσες (για μένα τουλάχιστον) ποτισμένες από επιστημονικές γνώσεις και φιλοσοφικές ανησυχίες.
Τέλος, ένα ενδιαφέρον θέμα που παρουσιάζεται στο "Όνομα του Ρόδου" είναι η γνώση. Η γνώση πρέπει να είναι για τη γνώση; Αυτό βέβαια είναι ένα θέμα που χρειάζεται μεγάλη συζήτηση και ιδιαίτερο προβληματισμό, αν βέβαια έχεις κάποιος τέτοιους προβληματισμούς.
Πάντως από κάθε άποψη αξίζει να διαβάσει κάποιος "Το Όνομα του Ρόδου", εκτός αν δεν του αρέσουν τα μεγάλα βιβλία και κουράζεται εύκολα. Και μην σε μπερδεύει ο τίτλος, μπορεί να φαίνεται ότι δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση, αλλά ο Έκο το χρησιμοποιεί διότι ήθελε να βρει έναν ουδέτερο τίτλο, γιατί "ο τίτλος πρέπει να συγχέει τα νοήματα του βιβλίου και όχι να τα συγκροτεί". Άλλωστε το ρόδον είναι ένα σύμβολο χρησιμοποιημένο από την αρχαιότητα, το χριστιανισμό, από ποιητές και από τους ερωτευμένους που θέλουν να δείξουν το πάθος τους, είναι το άνθος της τελειότητας, σύμβολο αγνότητας, ομορφιάς, συγχρόνως σύμβολο της γονιμότητας και της παρθενιάς, ζωής και θανάτου και όλα αυτά υπάρχουν διάσπαρτα στο έργο , γιατί "το παλαιό ρόδο υπάρχει μόνο ως όνομα, κρατάμε γυμνά ονόματα".
Πηγές: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%BF_%CE%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A1%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%85
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF_%CE%88%CE%BA%CE%BF http://www.brainfitness.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=56%3A2011-02-17-22-01-40&catid=13%3A2011-02-17-21-42-05&Itemid=19&lang=el
"Θεωρίες λογοτεχνία δομισμός και σημειωτική" Απόστολος Μπενάτσης, εκδόσεις "ΚΑΛΕΝΤΗΣ"
"Το Όνομα του Ρόδου" Ουμπέρτο Έκο, έκδοση από το "ΒΗΜΑ"
Ένα απόσπασμα από "Το Όνομα του Ρόδου"του Ουμπέρτο Έκο (Umberto Eco) το οποίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1980 και για το οποίο οι εκδότες υπολόγιζαν αρχικά ότι θα πουληθούν 30.000 αντίτυπα, όμως τελικά έφτασαν τα 9.000.000 αντίτυπα. Είναι ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται σήμερα σε όλο τον κόσμο και μάλιστα έχει γυριστεί σε ταινία που έχει κάνει εξίσου μεγάλη επιτυχία (αξίζει κάποιος να τη δει, εμένα προσωπικά μου άρεσε, αλλά προτιμώ καλύτερα το βιβλίο).
Το μυθιστόρημα έχει στο επίκεντρο γεγονότα που εξελίσσονται σ' ένα μοναστήρι των Βενεδικτινών στα τέλη του Νοέμβρη του 1327, όπου την ιστορία διηγείται ο Άντσο της Μελκ-γέρος πια-για τα γεγονότα που έζησε εφτά ημέρες στο μοναστήρι πλάι στο δάσκαλό του Γουλιέλμο της Μπάσκερβιλ. Ο Γουλιέλμος καλείται να βρει το δολοφόνο και να λύσει το μυστήριο γύρω από τη βιβλιοθήκη. Η ιστορία είναι γεμάτη με αποκρουστικούς φόνους, σχέσεις μεταξύ μοναχών (όχι και τόσο αθώες-από κάθε άποψη-) και γεμάτο με συζητήσεις γύρω από τη φιλοσοφία και το χριστιανισμό.
Όταν το είχα διαβάσει πρώτη φορά "Το Όνομα του Ρόδου" ήθελα γρήγορα γρήγορα να φτάσω στο τέλος ώστε να μάθω για ποιο λόγο γίνονται οι φόνοι και ποιος τους διέπραττε. Ευτυχώς, αν και μεγάλο σε έκταση, η πλοκή, το μυστήριο και οι έντονες περιγραφές με βοήθησαν να το διαβάσω με όρεξη και γρήγορα.Τη δεύτερη φορά όμως που το διάβασα και γνωρίζοντας τι πρόκειται να συμβεί, είχα μια διαφορετική σκοπιά. Έδωσα βάση στο πως ο Γουλιέλμος κατάφερε βήμα-βήμα να λύσει το μυστήριο και ποιες σκέψεις έκανε για να το καταφέρει, χρησιμοποιώντας πάντα τη λογική (μην ξεχνάμε ότι τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα σ' ένα μοναστήρι, το Μεσαίωνα). Επίσης αυτό που έχει ενδιαφέρον στο βιβλίο και αξίζει να παρακολουθήσει κάποιος είναι οι απόψεις των μοναχών, άλλες πάντα οδηγημένες από στην πίστη (είτε αυτή συμφωνεί με το πνεύμα του χριστιανισμού, είτε όχι) και άλλες πιο ενδιαφέρουσες (για μένα τουλάχιστον) ποτισμένες από επιστημονικές γνώσεις και φιλοσοφικές ανησυχίες.
Τέλος, ένα ενδιαφέρον θέμα που παρουσιάζεται στο "Όνομα του Ρόδου" είναι η γνώση. Η γνώση πρέπει να είναι για τη γνώση; Αυτό βέβαια είναι ένα θέμα που χρειάζεται μεγάλη συζήτηση και ιδιαίτερο προβληματισμό, αν βέβαια έχεις κάποιος τέτοιους προβληματισμούς.
Πάντως από κάθε άποψη αξίζει να διαβάσει κάποιος "Το Όνομα του Ρόδου", εκτός αν δεν του αρέσουν τα μεγάλα βιβλία και κουράζεται εύκολα. Και μην σε μπερδεύει ο τίτλος, μπορεί να φαίνεται ότι δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση, αλλά ο Έκο το χρησιμοποιεί διότι ήθελε να βρει έναν ουδέτερο τίτλο, γιατί "ο τίτλος πρέπει να συγχέει τα νοήματα του βιβλίου και όχι να τα συγκροτεί". Άλλωστε το ρόδον είναι ένα σύμβολο χρησιμοποιημένο από την αρχαιότητα, το χριστιανισμό, από ποιητές και από τους ερωτευμένους που θέλουν να δείξουν το πάθος τους, είναι το άνθος της τελειότητας, σύμβολο αγνότητας, ομορφιάς, συγχρόνως σύμβολο της γονιμότητας και της παρθενιάς, ζωής και θανάτου και όλα αυτά υπάρχουν διάσπαρτα στο έργο , γιατί "το παλαιό ρόδο υπάρχει μόνο ως όνομα, κρατάμε γυμνά ονόματα".
Πηγές: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%BF_%CE%8C%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B1_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A1%CF%8C%CE%B4%CE%BF%CF%85
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%BF_%CE%88%CE%BA%CE%BF http://www.brainfitness.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=56%3A2011-02-17-22-01-40&catid=13%3A2011-02-17-21-42-05&Itemid=19&lang=el
"Θεωρίες λογοτεχνία δομισμός και σημειωτική" Απόστολος Μπενάτσης, εκδόσεις "ΚΑΛΕΝΤΗΣ"
"Το Όνομα του Ρόδου" Ουμπέρτο Έκο, έκδοση από το "ΒΗΜΑ"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου